«جنبش چپ»، دشمن ایران

  • پرینت
.



حکومت اسلامی ایران پدیده‌ای بی‌نظیر در تاریخ جهان است. هیچ‌یک از تئوری‌های سیاسی در موردش صادق نیست. توگویی رابطۀ حکومت و مردم به‌کلی قطع است. نه اعتراضی به‌جایی می‌رسد و نه فریادی به گوشی. این پدیدۀ بی‌سابقه را مردم ایران اینک ۳۷ سال است تحمل کرده‌اند. هیچ‌یک از روش‌های ممکن به تغییری منجر نشده که برعکس، گویی حکومت عمد دارد نه‌تنها به مردم ایران که به جهانیان مکرراً ثابت کند پایبند هیچ‌گونه معیار اخلاقی و یا موازین عرفی نیست و جز تحقق اسلام ناب دغدغه‌ای ندارد.

اینجا هدف برشمردن جنایت‌های ۳۷ سال گذشته نیست، بلکه کوشش برای بررسی چیستان یادشده از دید فلسفۀ سیاسی است. هدف یافتن پاسخ بر این پرسش است که چگونه ممکن است حکومتی بر شهروندان خود هر بیدادی را روا دارد و آنان نه‌تنها بر او نشورند، بلکه هرز گاهی بشمار میلیونی به‌پای صندوق‌های رأیی می‌روند که همه می‌دانند نمایشی تبلیغی است برای توجیه و تثبیت قدرت حکومت اسلامی.

برخی برآنند که ایمان مذهبی بخشی از مردم ایران ضامن و پایگاه حکومت است. اگر چنین است چرا این مردم دست به دامان عقب‌مانده‌ترین قشر ملایان زده‌اند و توجهی به نمایندگان «اسلام امروزی» ندارند؟! وانگهی مردم مذهبی نیز چرا باید از حکومتی که کشور را به خاک سیاه نشانده است، خرسند باشند؟

بنابراین باید پرسید، کدام نیروی نامرئی قدرت ملایان را چنان تضمین می‌کند که گویی از طرف مردم ایران به آنان چک سفیدی داده‌اند تا هرچه می‌خواهد بکند و تازه طلبکار هم باشد!

باید اعتراف کرد، با معیارهای علمی چنین پدیده‌ای در تاریخ جهان بی‌سابقه است و ازآنجاکه هر حکومتی درکنش و واکنش با مردم برقرار است حکومت اسلامی ایران ازنظر علمی نمی‌تواند وجود خارجی داشته باشد!

از همان فردای انقلاب ۵۷ فرهیختگان ایرانی دربارۀ این مشکل کنکاش می‌کنند، اما باید اعتراف کنیم در گشودن این چیستان تابه‌حال در اول راه مانده‌ایم. نوشتار حاضر کوششی ابتدائی در راستای طرح این مشکل است.

باید پرسید، کدام نیروی نامرئی عظیم حافظ ملایان حکومت‌گر است که نه‌تنها همچنان بر مسند قدرت برقرارند، بلکه نفوذشان در ایران و خارج نیز رو به فزونی است؟ اگر باور نداریم که دستی غیبی پشتیبان قدرتشان است باید چشم‌ها را بشوریم و نیروی نامرئی پشتیبان آنان را بیابیم.

در جستجوی این نیرو به پدیدۀ بی‌نظیر دیگری برمی‌خوریم. این پدیده قشری اجتماعی است، متشکل از گروه بزرگی از ایرانیان در داخل و خارج از کشور. این گروه بازماندگان سازمان‌های چپی هستند که به‌ویژه در دو سه سال پس از انقلاب توانستند بخش بزرگی از جوانان ایران را به خود جلب کنند.

این گروه خود را هوادار زحمتکشان و خواستار عدالت اجتماعی می‌داند، اما اگر واقع‌بینانه بنگریم، در تاریخ صدساله‌ای که پشت سردارند قدم محسوسی درراه بهبود وضع زحمتکشان ایران و گسترش عدالت اجتماعی برنداشته‌اند!

در هیچ مرحله‌ای با آنچه موجب پیشرفت کشور شد همکاری نکردند، نه پشتیبان اقدامات رضاشاه بودند و نه کمکی به مبارزات مصدق کردند، با همۀ قوا از تحقق «انقلاب سفید» جلو گرفتند، اما در انقلاب اسلامی به قدرت یافتن حکومتی کمک کردند که همۀ دستاوردهای مدنی صدسالۀ اخیر را به باد داد.

بنابراین آنان را می‌توان بیشتر جمعی با باورهای مشترک دانست؛ مانند گروه‌های مذهبی که به اصول خدشه‌ناپذیری پایبند هستند. برای دو اندیشمند اروپایی احترام بسیاری قائل‌اند، اما به اصولی اعتقاددارند که آنان را به شیعیان نزدیک‌تر می‌کند تا به مارکس و انگلس!

ازجمله، برای «رفقا»یی که مورد آزار قرارگرفته‌اند، صرف‌نظر از آنکه رفتار آنان چه بوده است، احترامی خدشه‌ناپذیر قائل‌اند. فراتر از آن، کسانی را که در این راستا جان خود را ازدست‌داده‌اند، به‌عنوان «شهیدان به خون خفته» از تقدسی مذهبی برخوردار می‌دانند و هرگونه چون‌وچرا دربارۀ رفتار آنان را ناروا می‌شمرند؛ اما درعین‌حال از هواداران خود می‌خواهند رفتار «شهدا» را الگوی زندگی و عمل خود سازند. این سازمان‌ها مانند فرقه‌های شیعی هرچند یکدیگر را رقیب و حتی دشمن می‌شمرند، اما همگان در تقدیس برخی از «شهدای کبیر»، مانند: ارانی، روزبه، جزنی و گلسرخی... هماوا هستند.

«جنبش چپ» به‌ویژه در دو دهۀ ۲۰ و ۵۰ توانست بخش بزرگی از جوانان غیرمذهبی را در مدار جاذبۀ خود قرار دهد. جوانانی که در پی آشنایی با دانش‌های «غربی» برای اعتقادات مذهبی ارزشی قائل نبودند، اما هنوز به شناخت ارزش‌های مدنیت نوین نرسیده و به‌سادگی جذب شعارهای ساده‌انگارانه می‌شدند. جنبش چپ توانست با تسلط خود بر فضای فرهنگی ایران به این جوانان هویت سرافرازی بدهد.

کانون اصلی آرای «جنبش چپ» مبارزۀ آشتی‌ناپذیر با «امپریالیسم جهانی» است. در این میان حتی برایشان مهم نیست که مبتکر این نظریه، یعنی اتحاد شوروی، در این مبارزه شکست خورد و تنها توانست صفحه‌ای سیاه و خونین به دفتر تاریخ اضافه کند.

«چپ»های ما گویی اتفاقی نیفتاده، همچنان بر طبل تبلیغات نیم‌قرن گذشته می‌کوبند. چنانکه با همۀ بیدادی که به اسم‌ورسم مذهب بر ایرانیان رفته، همچنان روشنگری ضدمذهبی را بی‌احترامی به «عقاید توده» می‌انگارند و باآنکه خفت امروزی ایرانیان را می‌بینند، هنوز هم از تاریخ «ستم‌شاهی» و هویت باستانی بیزارند.

جمعی بزرگ از جوانان مملکت را با این تبلیغات سفیه‌اند به مخالفت و درگیری با رژیم شاه کشاندند و قتل و ترور را به نام «حماسه‌آفرینی» ستایش کردند. در این راه جان صدها تن از جوانان ایرانی را به باد دادند و هنوز هم کلمه‌ای در انتقاد از «مبارزۀ مسلحانه» به میان نیاورده‌اند و از «سیاهکل» به‌عنوان سرفصل مبارزاتی یاد می‌کنند که گویی می‌توانست ایران را به نیکبختی برساند!

باید پرسید، آیا در «جنبش چپ» با پیرمردانی ناتوان از درک ندانم‌کاری‌های خود روبروییم یا با «جنبشی» سروکار داریم که در سرنگونی حکومت شاه نقش اساسی داشت و باید در حفظ حکومت اسلامی به‌عنوان عاملی تعیین‌کننده شناخته شود؟

هواداران «جنبش چپ» هنوز پس از سه دهه که از جان کندن ایران زیر فشار حکومت اسلامی می‌گذرد، بجای انتقاد از خود به خاطر زمینه‌سازی انقلاب، هنوز هم عزادارند که ملایان انقلاب را دزدیدند! باید از آنان پرسید، واقعاً فکر می‌کنند اگر بجای ملایان به قدرت می‌رسیدند آیندۀ بهتری را برای ایران رقم می‌زدند؟ آیا رفقای آنان در افغانستان، اتیوپی، سومالی و آنگولا... چیزی جز فاجعه ببار آوردند؟ آیا از مردم ونزوئلا شرم نمی‌کنند که هماوا با احمدی‌نژاد از «مبارزات» خانمان‌برانداز چاوز پشتیبانی کردند؟

کوتاه‌سخن، جنبش چپ در ایران در دو برهۀ اساسی فاجعه آفرید. در دوران شاه (به تبعیت از برادر بزرگ) خواهان سرنگونی بی‌چون‌وچرای رژیم بود و راه هرگونه تعامل و نزدیکی جامعه با حکومت را بست. بدین راه، حکومتی را که بیش از نمونه‌های مشابه توان دگردیسی به‌سوی دمکراسی داشت، به بحران و سرنگونی کشاند.

هواداران «جنبش چپ» هنوز هم بجای بر عهده گرفتن مسئولیت فاجعه‌ای که در آن نقش داشتند درگیر سیاست بافی دربارۀ اوضاع ایران و جهان و «نبرد که بر که» در حکومت اسلامی هستند. البته این را امروزه در شرایط بسیار بهتری از گذشته انجام می‌دهند!

زیرا تنها کسانی که پس از ملایان از انقلاب ایران سود بردند، همانا هواداران «جنبش چپ» هستند که به شمار میلیونی فرصت یافتند در «دمکراسی‌های غربی» زندگی جدیدی را شروع کنند. گفتن ندارد که آنان همچنان بر سر مواضع گذشتۀ خود هستند و دغدغه‌ای جز افشا «امپریالیسم و صهیونیسم» ندارند. هرز گاهی نیز برای «مطالعه» به «ایران اسلام زده» سفری می‌کنند تا در سایۀ حکومت‌گران اسلامی استخوان سبک کنند!

ازنظر «جنبش چپ» حکومت ملایان قیمتی است که ایران باید برای «مبارزه با امپریالیسم» بپردازد. آنان، ازآنجاکه پس از سرکوب سازمان‌های چپ دیگر امکان قدرت‌یابی ندارند، حکومت اسلامی را تنها آلترناتیو ممکن می‌دانند. اینجاوآنجا از «نارسایی‌»های حکومت انتقاد می‌کنند، اما باپشتکاری سی‌ساله به این توهم نیز دامن می‌زنند که ممکن است ملایان ایران بتوانند هم مبارزۀ ضد امپریالیستی را ادامه دهند و هم ایران را به شاهراه پیشرفت و سعادت برسانند!

خط قرمز «جنبش چپ» این است که تضعیف حکومت اسلامی همانا بازگشت نفوذ «امپریالیسم و ایادی آن» به ایران است. برای «جنبش چپ» حتی مهم نیست که رژیم تهران بدترین نوع سرمایه‌داری در تاریخ جهان را پیاده کرده و میزان استثمار زحمتکشان و بیداد اجتماعی در ایران امروز در جهان نمونه است. برای آنان تنها پیشبرد مبارزۀ ضد امپریالیستی اهمیت دارد و به هزاران زبان با هرگونه تعلل در آن مخالفت‌اند.

بنابراین باید گفت، مردم ایران نه مسحور ملایان‌اند و نه سزاوار توهین‌ها و دشنام‌هایی که از چپ و راست نثارشان می‌شود. پشتیبانی میلیونی تحصیل‌کرده‌های چپ‌رو ایرانی است که جولانگاهی برای ملایان فراهم کرده که در آن به‌عنوان پیشتازان «مبارزه با امپریالیسم» ضربه ناپذیراند!

حکومتگران اسلامی به‌خوبی می‌دانند، مادامی‌که از این پشتیبانی برخوردارند کوچک‌ترین گزندی از مخالفت داخلی و یا فشار خارجی نخواهند دید. ملایانی که حرف‌هایشان توهین به عقل سالم است، آگاه‌اند که شعارهایشان در مبارزه با «استکبار جهانی» آنان را مورد پشتیبانی «جبهۀ جهانی چپ» قرار داده است. همین پشتیبانی ملایان را منزلت و نفوذ کلام بخشیده و مردم ایران را در برابرشان شاه‌مات کرده است!

جنبش چپ دیگر تشکل سازمانی ندارد، اما هواداران میلیونی آن همچنان فضای فرهنگی ایران را در دست دارند و طیفی گسترده‌ از «جوانان سابق» در همۀ زمینه‌های ادبی، فلسفی و تئوری سیاسی حرف آخر را می‌زنند.

جالب آنکه بخش بزرگی از «جنبش چپ» خود را مخالف رژیم می‌داند، درحالی‌که این بخش نیز با تأیید مبارزه با «امپریالیسم» درنهایت در جبهۀ پشتیبان حکومت اسلامی قرار دارد. نگاهی به نشریات تهران نشان می‌دهد که این بخش نیز در سایه حکومتی که وجود بی‌آزارترین مردم جهان، یعنی درویشان و بهائیان را تحمل نمی‌کند، از آزادی برای فعالیت فرهنگی و تبلیغی برخوردار است.

اگر از مظلوم‌نمایی هواداران جنبش چپ صرف‌نظر کنیم می‌توانیم موفقیت بزرگشان را دریابیم که پس از نیم‌قرن مبارزه، به پیروزی رسیدند و به کوشش آنان حکومتی در ایران زمام قدرت را در دست گرفت که هدف اصلی چپ‌ها، یعنی «مبارزه با امپریالیسم»، به شیشۀ عمرش بدل شده است. تنها اشکال کار این است که هدف «مبارزۀ» ملایان آن نیست که «جنبش چپ» در آینۀ خیال خود دارد، بلکه فقط بهانه‌ای است برای دستیابی به تسلط اسلام برجهان!

کوتاه‌سخن، حکومت اسلامی مادامی‌که از پشتیبانی قشر عظیم فرهیختگان چپ اندیش ایرانی برخوردار است بر مسند قدرت به راه‌رفته ادامه خواهد داد و تنها روزنۀ امید برای ایران تجدیدنظر هواداران «جنبش چپ» در جهت منافع ملی است.

هواداران سازمان‌های چپ در اکثریت قاطع به انگیزۀ خدمت به ایران و سربلندی ایرانیان به هواداری از این سازمان‌ها جذب شدند و باید بتوانند به همین انگیزه در آرای خود تجدیدنظر کنند.

تنها راه برون‌رفت از بن‌بست کنونی قبول و اعلام این واقعیت است که تنها راه نیکبختی ایران نزدیکی و همکاری همه‌جانبه با همۀ کشورهای جهان و به‌ویژه کشورهای پیشرفته است. ایران تنها به دست همۀ ایرانیان می‌تواند نوسازی شود و پیش‌شرط همکاری همۀ شهروندان تحقق دمکراسی و موازین شناخته‌شدۀ مدنیت نوین است. تنها زمانی که فرهیختگان ایرانی چنین بیندیشند راه ایران به‌سوی آینده‌ای روشن گشوده خواهد شد.

 

برگرفته از ایران امروز